|
دریای مازندران (یا دریای خزر) با چالشهای جدی محیطزیستی و کاهش سطح آب مواجه است که عواقب گستردهای برای اکوسیستمها، اقتصاد و جوامع محلی دارد. بر اساس پیشبینیهای کارشناسان، اگر روند فعلی ادامه یابد، این دریا تا پایان قرن ۲۱ ممکن است تا یک سوم از وسعت خود را از دست بدهد و حتی در سالهای نهچندان دور به طور کامل ناپدید شود. # دلایل کاهش سطح آب دریای مازندران: 1. **کاهش ورودی آب از رودخانهها**: رود ولگا، که ۸۵ درصد آب ورودی به دریای خزر را تأمین میکند، به دلیل ساخت سدها و استفاده بیش از حد برای مصارف کشاورزی و صنعتی، آب کمتری به دریا میرساند. 2. **تغییرات اقلیمی**: افزایش دما و تبخیر بیشتر به دلیل گرمایش جهانی، نقش مهمی در کاهش سطح آب دارد. 3. **بهرهبرداری بیرویه از منابع آبی**: استفاده بیش از حد از آب برای مصارف انسانی و صنعتی نیز به این مشکل دامن زده است. عواقب کاهش سطح آب: 1. **تأثیر بر اکوسیستمها**: کاهش سطح آب باعث افزایش غلظت نمک، توسعه شورهزارها و بیابانزایی در سواحل شمالی ایران و دیگر کشورهای حاشیه خزر میشود. همچنین، تالابهای ساحلی مانند تالاب انزلی و خلیج گرگان در معرض خطر خشکشدن قرار دارند. 2. **تأثیر بر اقتصاد**: جوامع محلی که به ماهیگیری و گردشگری وابسته هستند، با کاهش منابع آبزیان و از دستدادن سواحل، دچار مشکلات اقتصادی خواهند شد. 3. **چالشهای ژئوپلیتیکی**: کاهش سطح آب میتواند اختلافات بین کشورهای ساحلی را تشدید کند، بهویژه در مورد تقسیم منابع نفت و گاز و مسائل حقوقی مربوط به دریا. # راهحلهای پیشنهادی: 1. **همکاری منطقهای**: کشورهای حاشیه خزر باید برای مدیریت پایدار منابع آب و کاهش آلودگی همکاری کنند. کنوانسیون تهران و کنوانسیون حقوقی دریای خزر میتوانند پایهای برای این همکاریها باشند. 2. **مدیریت بهتر منابع آب**: کاهش مصرف آب در بخشهای کشاورزی و صنعتی، و احیای حقابه تالابها و رودخانهها ضروری است. 3. **مقابله با تغییرات اقلیمی**: اقدامات جهانی برای کاهش انتشار گازهای گلخانهای و سازگاری با تغییرات اقلیمی میتواند به حفظ سطح آب دریای خزر کمک کند. در صورت عدم اقدام فوری، دریای مازندران ممکن است به سرنوشتی مشابه دریاچه آرال دچار شود، که فاجعهای زیستمحیطی و انسانی بهبار آورد. بنابراین، همکاری بینالمللی و اقدامات محلی برای نجات این دریا ضروری است.
+ نوشته شده در شنبه ۱۰ خرداد ۱۴۰۴ساعت 16:4  توسط ق
|
|